Zeki Oğuz
Benim için yazmak, her şeyden önce paylaşmak demektir. Duygularımı, düşüncelerimi, demir asa demir çarık yollara düşüp görüp yaşadıklarımı, paylaşırım okurumla. Tabi ki olumlu-olumsuz tepkiler gelir, gelecektir. Bunu yazıyı kaleme almaya başladığım andan itibaren kabullenirim. Okur kimi zaman paylaşır düşüncemi. Kimi zaman kılı kırk yarar eksiği noksanı çarpıverir yorumunda. Haklılık payı vardır/yoktur o ayrı konu. Önemli olan yazının okunmaya değer görülmesidir.
Yalnız okuyucuların önemli bir bölümünün atladığı bir nokta var. Yazının gerisinde yatan emek. Bir gezi yazısı ise kilometrelerce yol tepilmiştir. Yüzlerce kare fotoğraf çekilmiştir. Okuyucuya bunların en güzellerini sunmak isterim ki o da bir gün aynı yollara düşüp o güzellikleri yaşasın.
Yazının gerisinde yatan emeği kimi okur görmüyor da yazının yayınlandığı gazetenin ya da derginin sahibi görüyor mu sanki? Onlar hiç görmüyor, hiç umursamıyorlar bile. Ama bu yüzden patronları suçlamıyorum, bu kurtlar sofrasında onlar sadece kazanmayı düşünürler. Sayfalar nasılsa bir şekilde dolar. Benim asıl acıdıklarım, emeklerini bedava sunanlardır. Bir yazar her şeyden önce halkının gözü kulağıdır, onun sözcüsüdür. Kendi hakkını savunamayan elin hakkını nasıl savunabilir ki?
Yıllardır gezi yazıları, köşe yazıları yazarım. Bu uzun sürede emeğimi verdiğim patronların bunu hiç umursamadıklarını gördüm. Saygıları yoktu. Aslında kendilerine de saygıları yoktu çünkü kimi “Senin aylığını yükselteceğime bir ameleyi muhabir yaparım” diyecek kadar kendi işine saygısızdı.
Böyle bir ortamda kendime de saygımı yitirmeye başladığımı düşünüp bıraktım yazmayı. Sadece Cumhuriyet Gezi ekine yazı gönderiyordum.
Ta ki Adem Alemdar birkaç arkadaşla kapımı çalana kadar. İlkin tereddütlüydüm ama çaylarımız bittiğinde ben de Memleket’te yazmayı kabul etmiştim.
İyi ki etmişim.
Daha baştan sıcak bir ortam yaratmayı başarmıştı Adem Alemdar. En zor günlerinde bile yüzündeki gülümsemenin solmadığını gördüm.
Memleket’in benim için en güzel yanı kültür-sanat ortamına yakın durmasıydı, desteklemesiydi. Memleket 2007 Şubatında kültür dünyamıza dev bir eser armağan etti. İbrahim Hakkı Konyalı’nın 765 sahifelik dev eseri, Konya Tarihi’ni okuruna armağan etti.
Her sene sonunda bir almanak yayınlamayı gelenek haline getirdi.
Aylık olarak yayınlanan Memleket Dergi, her ay işlediği değişik ve güzel konularla büyük bir boşluğu doldurdu. Gazete ile birlikte Memleket Dergi’nin de uzun yıllar yaşamasını diliyorum.
Telif ücreti olarak para vermek yerine kitaplarımı yayınlamasını istemiştim Adem Alemdar’dan. Hiç tereddütsüz kabul etti.
Seçme Öyküler, Seçme Yazılar, Sedef Saplı Bıçak Miço adlı kitaplarım ve Yüzler adlı siyah/beyaz fotoğraf albümüm Memleket sayesinde okuru ile buluştu.
Memleket kısa bir süre önce dev bir eser daha kazandırdı kültür dünyamıza. Adnan Özkafa’nın “Gonya Kitabı”nı.
Memleket’i ve Adnan Özkafa’yı yürekten kutluyorum. A. Özkafa gerçekten bir kitaba sığdırmış goca Gonya’yı. Kitabın bölümleri de tam Gonyalıca.
Gonya’da Zaman
Gonya’da Mekân
Gonya’da İnsan
Gonya’da Hayvan
Gonya’da Taam
Gonya’da Düğün
Gonya’da Bayram
Gonya Lügati.
Adnan Özkafa has bir Gonyalı. Gonya kültürünü de iyi biliyor ve güzel birikimini biz okurlarıyla paylaşmış. Özellikle kitabın son bölümünü oluşturan Gonya Lügatı çok önemli bir çalışma olup başlı başına bir kitap bile olabilirdi. Kitabı değerli kılan şeylerden biri de yeni ve eski Gonya fotoğraflarının bol bol kullanılması olmuş.
Memleket’in kültür hizmetleri bunlarla bitmiş değil. Sırada yazar abimiz İsmail Detseli’nin çok değerli yazılarından oluşan kitabı var. Çok geçmeden o da okuru ile buluşacak. Memleket’e nice uzun yıllar dileğiyle.
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk yorum yapan olmak ister misiniz?
